Claudine (46 jaar)

 "Tot anderhalf jaar geleden leefden mijn sigaret en ikzelf goed samen. De avonden brachten we samen door rond de tafel, met een glaasje. En met mijn sigaret, in het gezelschap van anderen. We zongen samen, anderen speelden een instrument, we lachten en we waren gelukkig. En plots, in augustus, bloed in mijn urine. Na een echografie van de blaas bleek er iets aan de hand te zijn. Een operatie drong zich op. Twee weken later en nog altijd vermoeid viel het verdict: kwaadaardig gezwel. Op het moment zelf realiseer je niet goed wat je hoort en het moment daarop wordt je al verzorgd. In het ziekenhuis ontmoet ik de uroloog. “Ofwel stopt u met roken, ofwel rookt u zich langzaam de dood in”, klinkt het bij hem. Ik begrijp niet goed wat de sigaret daarmee te maken heeft. Ze leggen me uit dat roken blaaskanker kan veroorzaken. In het ziekenhuis ontmoet ik mensen die, net zoals ik, een of andere vorm van kanker hebben. Het doet pijn, niet meer kunnen roken. Het doet ook pijn om mensen te zien die niet kunnen stoppen en bij wie de ziekte woekert. Hun blaas wordt weggenomen en dan... Ik wil er niet aan denken. Ik huil hele dagen, want de behandeling is zwaar, de vermoeidheid weegt en er zijn de kinderen. Plots voel je je compleet nutteloos. Je weet dat roken je vernietigt en je slaagt er niet in om te stoppen. Ik ontmoet een tabakoloog in het ziekenhuis. Hij legt me uit hoe ik met de patches aan de slag moet. Hij praat ook over een website rond stoppen met roken. De moed staat op een dieptepunt en ik ben van niets nog zeker. Een sigaret is een drug die je vroeg of laat doodt. Ik ben er nog niet helemaal van af. Het is nog even afwachten. Als men me van bij het begin gezegd had dat sigaretten mijn leven gingen verwoesten en dat ik zou lijden, zowel moreel als onder de behandelingen, denk ik dat ik nooit begonnen zou zijn. Bedankt aan al mijn vrienden van het forum en de twee dokters die me begeleiden bij mijn poging om te stoppen met roken.
Getuigenis van de Zwitserse rookstopsite

Nicolas (26 jaar)

"Twaalf jaar. Twaalf jaar rook ik nu al. Ik ben begonnen toen ik 14 was. Ik voelde me slecht in mijn pubervel, wilde wat experimenteren en doen wat niet mocht. Eigenlijk alleen maar excuses om me niet schuldig te voelen. Het resultaat is er nu. Twaalf jaar roken. Een sigaret per maand... “ik stop wanneer ik wil”, een sigaret per week... “ik stop wanneer ik wil”, een sigaret per dag... “ik stop wanneer ik wil... maar het zal zwaar zijn...” en vervolgens twee, drie, vier “nog – nog”, een pakje? Waarom geen twee? En dan volgen de combinaties: koffie-sigaret, alcohol-sigaret, uitgaan-sigaret, na de maaltijd-sigaret... En al deze kleine gewoontes sluipen geleidelijk je leven binnen om uit te groeien tot geoliede rituelen. Waarom zou je stoppen? Je voelt je toch goed in je vel? Je hebt zelfs een favoriet merk. Met dat merk als trouwe gezel kan je niets overkomen. In goede en kwade dagen, in stress en plezier. Je valt liever niet zonder en dus koop je meteen enkele sloffen. En dan treden de probleempjes op. Een hoest hier, een allergie daar. Je stopt met sporten en je raakt snel buiten adem, zware benen, migraine, vermoeidheid. Allemaal onbeduidende dingetjes die je meestal in de schoenen schuift van voorbijgaande vermoeidheid, een banale verkoudheid. Geleidelijk aan krijg je opmerkingen van mensen in je omgeving. “Ga je tanden wassen, je adem stinkt”, “je stopt beter voor het te laat is”, “als je minder rookte, zou je...”. Waarom vallen ze ons toch lastig als we roken? We doen toch niemand kwaad? En verder zijn we perfect op de hoogte van de risico’s! Ja, perfect... behalve op de dag waarop je je pas de echte omvang van de schade realiseert. De kleine hoest is een grote hoest geworden, je hoest bloederige slijmen en de radiografie van de longen is betrouwbaarder dan de lott “mijnheer, u hebt longkanker. We moeten u zo snel mogelijk opereren.” ... operatie...chemo... operatie... chemo... “mijnheer, het spijt ons, maar het is terminaal”... gehuil, tranen, verdriet en dan niets meer. Dat is mijn verhaal. Ik ben er nu 26. Mijn beste vriend was 27. We zijn samen beginnen roken. Hij is vier dagen geleden gestorven. Het gebeurt dus niet alleen bij oudere mensen of bij de anderen. Denk aan Franck wanneer u uw volgende sigaret opsteekt. Vooral als je jong bent.”
Getuigenis van de Zwitserse rookstopsite

Magali (35 jaar)

"Hallo, ik ben geboren op 13 maart 2004. Ik weeg 760 gram. Ik ben ter wereld gekomen via een keizersnede omdat ik te zwak was om een gewone bevalling te overleven. Terwijl ze op intensieve zorgen tussen leven en dood zweeft, krijgt mijn moeder me te zien en hoort ze dat haar rookgewoontes me geen goed hebben gedaan. Ik wordt kunstmatig beademd, heb hersen- en ademhalingsproblemen. De chirurg die de keizersnede uitvoerde, heeft aan mijn moeder verteld dat de placenta aan haar maag gekleefd was. Na onderzoek bleek dat er, als gevolg van het roken, stoffen in de placenta waren terechtgekomen. Negen maanden lang kreeg ik tabak te slikken. Mijn ouders weten dat me een moeilijke groei te wachten staat als ik dit overleef. Ik luister naar de naam Mélodie. Ja, ik praat in naam van mijn dochter, die ik doodgraag zie. Nee, ik had niet gedacht dat dit me zou overkomen. Aan anderen misschien, maar toch niet aan mij? Mélodie zweeft nog altijd tussen leven en dood en als ze dit overleeft, zal ze altijd zuurstof nodig hebben om te kunnen ademen. Ze zal klein blijven omdat tabak de groei vertraagt. Mag ik je als toekomstige moeder vragen om nooit te roken. Je doodt zelf je kind. Voor mij is het duidelijk: ik wilde leven schenken aan een kindje en ik heb mijn kleine meid opgezadeld met een ziekte, een handicap. Ik ben de hele dag bij haar. Een heuse marteling om dat mensje daar te zien liggen. Vol infusen, zelfs in haar hoofd. Ik hoor woorden die ik niet begrijp en het medisch personeel legt me dingen uit. Ik durf hen niet in de ogen te kijken! Ik weet dat heel wat toekomstige moeders roken en dat ze denken dat het alleen maar kwaad kan voor het gewicht van hun baby. Ze hebben het verkeerd voor. Roken is dodelijk. Ik hoop dat je naar mijn getuigenis luistert. Rook niet...”

Getuigenis van de Zwitserse rookstopsite